دل شکستن گناه ...

شکستن دل انساني و ناراحت کردن او از گناهاني است که فقط با پشيمان شدن و طلب آمرزش از خداوند آمرزيده نمي شود. بلکه بايد به نحوي دل آن فرد را نيز به دست آورد و او را از خود راضي و خشنود نمود .

در اين زمينه شما مي توانيد با عذرخواهي و جبران کردن به وسيله احسان و هديه و همچنين با به کار بردن کلمات دلنشين، اندوه و گرفتگي را از آن فرد برطرف نماييد.

در حديث آمده است که خداوند مي فرمايد: «انا عند المنکسره قلوبهم؛ من همدم قلب هاي شکسته هستم» يعني انسان دل شکسته در پيشگاه خداوند داراي جايگاه ويژه اي است و مورد توجه خداوند مي باشد و دعا و نفرين انسان دل شکسته خيلي زود اثر مي بخشد. 

به طور کلي شکستن دل انسان مؤمن که به تعبير روايات، احترام او از کعبه بيشتر است، داراي آثار وضعي و جانبي فراواني است و دلي که شکست به سادگي التيام نمي يابد و جبران آن دشوار است.

   پس در مرحله اول بايد انسان مراقب باشد دل کسي را نشکند و قلبي را جريحه دار نسازد و اگر خداي ناخواسته اين اتفاق افتاد بايد به سرعت جبران و تلافي کند و دل شکسته را التيام بخشد و آن را به دست آورد و تنها استغفار و آمرزش کافي نيست مگر اين که آن فرد از انسان دور باشد و انسان قدرت جبران نداشته باشد که در اين صورت علاوه بر استغفار و طلب آمرزش از درگاه الهي بايد در حق آن فرد دعاي خير کرد و خير دنيا و آخرت او را از خداوند درخواست نمود و با اين کار انشاءالله قلب او در باطن از شما راضي و خشنود مي گردد.

 آيا دل آزردن و دل شکستن گناه دارد؟ آيا ميتوانم بي اعتنا باشم؟ آيا با اين عمل کسي به بهشت ميرود؟

 دل آزردن و دل شکستن اگر ناحق باشد، از مصاديق "ايذاء" مؤمن است و "ايذاء" و اذيت مؤمن از گناهان بزرگ محسوب ميشود. قرآن مجيد ميفرمايد: "کساني که مردان و زنان مؤمن را ميرنجانند، در حالي که استحقاق آن را ندارند، بار بهتان و گناه آشکاري را به دوش کشيده‏اند".

رسول خدا (ص) ميفرمايد: "هر کس مؤمني را به ناحق اذيت کند، مثل اين است که ده هزار مرتبه مکه معظمه و بيت المعمور را خراب کرده و هزار فرشته مقرب را کشته باشد".

در جايي فرموده است: "کسي که مؤمني را بيازارد، گرچه به يک کلمه باشد، روز قيامت محشور ميشود، در حالي که بين دو چشمش نوشته شده است: او از رحمت الهي محروم است و مانند کسي است که کعبه و بيت المقدس را ويران کرده باشد و ده هزار فرشته را به قتل رسانده باشد".

از اين روايت بر ميآيد که آزار رساندن و رنجاندن مؤمن، مانع ورود به بهشت ميشود مگر کسي که اين گناه را مرتکب شده است، توبه نمايد و از عمل خود پشيمان گردد و يا در عالم برزخ کيفر گناه خود را ببيند.

در اين صورت استحقاق ورود به بهشت را پيدا ميکند، يعني اين گناه مانند گناهان ديگر به نحوي بايد جبران شود. از روايات برميآيد که شيعيان گناهکار اگر در دنيا موفق به توبه نشده باشند، در عالم برزخ با عذاب قبر کيفر ميبينند و پاک ميشوند و در قيامت به بهشت خواهند رفت. با توجه به اين نکته معلوم ميشود که بي اعتنايي در برابر اين گناه معني ندارد.

وظيفه انسان در اين مورد جبران گناه است و جبران گناه به اينصورت است که از عمل خود پشيمان باشد و استغفار نمايد و براي او دعا کند و اگر محذوري ندارد، از ايشان عذرخواهي کند و با خوبي تلافي نمايد.

 اگه واقعا دل داري

اگه واقعا زندگي يه مومن واست مهمه هيچوقت دل يه مومن رو نشکن

هيچوقت...
شکستن دل تاوان سنگيني داره